Het was een lange weg naar de stad
Een weg via dorpen
Af en toe een hooischuur of een vervallen hut
Er lag ijs in de sloot
Een windhaan knarste piepend rond zijn as
Deze winter was er één van bittere kou
En snijdende wind
Langs de weg loopt een rafelig, verkleumd figuur
Platzak en hongerig. Wanhopig
Niet meer zo zeker of hij de juiste beslissing heeft genomen
Ik kon mijn voeten nog amper optillen
Zo verdovend was de kou
Ik wilde in een greppel liggen
M'n overjas over mijn oren trekken
En dromen van dampende kookpotten
En mokken vol hete bouillon
Dagenlang strompelde ik in een soort van trance
Slingerend over de weg
Kantelde voorover in de struiken
Sloeg languit tegen de grond
En omarmde de keiharde aarde
Alsof het een donsdek was
Elke keer als ik struikelde
Raapte ik mezelf bij elkaar
"Kom op jongen, opstaan
Je bent binnen het uur dood
Als je hier zo blijft liggen
Kom op nou, kom op
Kom op"
Comments (0)