De berg is hier een vuist met afgekloven vingernagels
Geen sparren, geen dennen, geen kruipend naaldhout, niets
En de dalen zijn vol ijs
Waar ik vandaan kom heb ik geen dikke winterjas nodig
Waar ik vandaan kom is de nacht een zee van sterren en stenen
Bomen
Als als de maan tussen de wolken tevoorschijn is gekomen
En de takken van de bomen in een zilver licht liggen
Dan is alles stil
Een allesoverheersende stilte hangt dan
Onder de hemelkoepel
En onder die zwarte boog
Die zich dan over de vallei en het bos buigt
Staat mijn huis
Mijn huis in het bos
Zo een bos is de landschapskop van de weilanden
En akkers die tegen hem aanleunen
Ieder beeld dat een mens in zich moet hebben
Zo een beeld denkt het bos allemaal bij elkaar
Wanneer iemand een beeld moet hebben dat hem niet goed kent
Dan betekent het gaan schreeuwen in het bos
Of gaan liggen
Bij de bosgrond gaan liggen
Tot iedere ziekte wegbloedt
In het bos stroomt het bloed dat geen kleur moet hebben
Dan kan er een sneeuwwit stilzijnkunnen plaatsvinden
En dan ben je mensenvrij gestorven
Comments (0)